[solitary place]

สวัสดีฮะ

ขอโทษทุกท่านที่ 3 เอนทรี่ที่ผ่านมาอัพสั้นมากกก... และมีคำไม่สุภาพต่างๆ ปนอยู่(แม้จะน้อยนิด) วันนี้จะมาขอชดเชยด้วยฟิครีบอร์นละกันนะฮะ

... 

 

 

 

เป็นฟิคที่ตอนแรกทามะมันบอกว่าอยากได้พล๊อตรีบอร์นไปเขียนโด ไอ้เราก็เพิ่งไปอ่านนิยายเศร้ามา พอมันบอกว่าขอพล๊อต นิมิตมาเลยฮะ.... 6927....

 

 -------------------------------

 

(แค่ภาพประกอบฮะ ไม่ได้วาดเอง)

Title : [Pain] – My Love Vongola
Author: darksolitude
Pairing: Mukuro x Tsuna
Rating: PG-13
Disclaimer: Akira Amano
Anathor : เป็นฟิคที่แต่งด้วยความรักทั้งหมดที่มีต่อท่านมุฮะ (ฮา)    

 

......นาย......

......อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว......

.......ต่อให้มันเลวร้ายแต่ไหน.......

.....ฉันก็จะไปกับนาย.....

.......มุคุโร่......   

 

ณ ห้องๆ หนึ่งในคฤหาสน์วองโกเล่ 

“โกคุเทระคุง!!! ปล่อยฉันออกไปซะ!! ..ฮึก..” ร่างเล็กทุบประตูอย่างบ้าคลั่งจนฝ่ามือเล็กๆ มีเลือดซึมออกมา

“...ฮึก... ฉันจะไปช่วยหมอนั่น!!!” น้ำใสๆ ไหลออกจากดวงตาสีน้ำตาลไหม้คู่โต...  

 

..….…………

………

……

……

 “นายคิดว่ามันดีแล้วหรอ... ที่พวกเราขังรุ่นที่ 10 ไว้อย่างนี้?” โกคุเทระพูดกับร่างสูงข้างตนเอง

“มันเป็นการดีสำหรับทุกคน ...โดยเฉพาะสึนะ ......ถ้า..พวกเราปล่อยหมอนั่นไป... ทางข้างหน้าล้วนแต่จะทำให้สึนะเจ็บปวดมากกว่านี้....” ยามาโมโตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยซึ่งหาได้ยากจากบุรุษผู้มีอารมณ์ดีเป็นเลิศในวองโกเล่แฟมมิลี่

“..แล้วฉันเอง..... ก็ไม่อยากเห็นบ่าเล็กๆ นั่น... ต้องแบกรับความเจ็บปวดอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว...” 

 

.......................

.................

............

.........

........

......

 สึนะนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมสีชาดในห้องด้วยแววตาหม่นหมอง

...มุคุโร่..นายอยูีที่ไหนกัน?...

...ที่ๆ นายอยู่มันอ้างว้างแค่ไหนนะ?...

...ความดำมืดยากจะหยั่งถึงในนั้นมันน่ากลัวแค่ไหน?... 

[วองโกเล่ครับ]  

เสียงๆ หนึ่งดังขึ้นจากความเงียบสงัด 

“เอ๋? เสียงนั่นมัน..” 

 

[จำผมไม่ได้หรอครับวองโเล่?] 

 

สิ้นเสียง ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกก็ปรากฏตัวขึ้นแล้วคว้าเด็กหนุ่มตรงหน้าเข้าไปกอดอย่างโหยหา 

 

 [ผมคิดถึงคุณมากเลยนะครับวองโกเล่...] 

...รอยยิ้มที่แสนคุ้นเคย...

...แต่ว่า... 

 

“ภาพลวงตาสินะนายน่ะ...” ไม่ทันสิ้นประโยค ร่างเล็กก็โดนร่างสูงตรงหน้าดึงเข้าไปจูบอย่างนุ่มนวล... ร่างสูงควานหาความหวานจากร่างตรงหน้าอย่างไม่รู้จักพอ ฝ่ายสึนะเมื่อโดนทำอย่างนั้นจึงเคลิ้มตามอย่างง่ายดาย แต่เมื่อร่างสูงเห็นคนตรงหน้าเริ่มขาดอากาศ จึงถอนจูบออกมาด้วยความเสียดาย 

 “...มุคุโร่ ...นายไม่ต้องกลัวว่าฉันจะขาดหายใจตายหรอก... แค่ฉันได้ตายในอ้อมกอดนาย... ฉันก็มีความสุขที่สุดแล้ว...” เจ้าของดวงตาและผมสีเปลือกไม้เอ่ย พร้อมมองตาร่างสูงด้วยแววตาแน่วแน่ 

“ฉันรักนายมุคุโร่...” 

[ผมก็รักคุณครับวองโกเล่]

เสียงร่างสูงเจือความเศร้าสร้อยเอ่ย และดึงร่างเล็กเข้ามาจูบอีกรอบ ครั้งนี้ยาวนานและอ่อนหวานจนร่างเล็กใจหาย 

“ฉันรักนาย”

“ฉันรักนาย”

“ฉันรักนาย”

“ฉันรักนาย”

“ฉันรักนาย”

“ฉันรักนาย”

สึนะเอ่ยคำรักต่อมุคุโร่ซ้ำไปซ้ำมา 

“ฉันจะเป็นคนไปช่วยนายออกมา.....” สิ้นประโยค ร่างบางก็ผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของเจ้าของดวงตาสองสี 

 

.......

....

....

[ขอโทษนะครับวองโกเล่... คุณเป็นถึงรุ่นที่ 10 ของวองโกเล่แฟมมิลี่... ผมไม่อยากให้คุณทิ้งแฟมมิลี่ที่แสนอบอุ่นมาอยู่ในโลกที่แสนโสมมกับผม... ]

มือหนาของมุคุโร่ไล้ใบหน้าอ่อนเยาว์ของรุ่นที่ 10 ของวองโกเล่แฟมมิลี่อย่างถะนุดถนอม 

[..และเพราะว่าผมรักคุณ ...จึงไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดมากไปกว่านี้..]

มุคุโร่เอ่ยกับร่างในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา แต่อัดแน่นไปด้วยความรักทั้งหมดที่มี... 

[เพราะฉะนั้น... ช่วยหลับแล้วลืมเรื่องของผมไปด้วยเถอะครับวองโกเล่.......] 

แล้วร่างของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกของวองโกเล่รุ่นที่ 10 ก็เลือนหายไป......... เหลือไว้เพียงสายหมอกบางๆ พร้อมคำพูดสุดท้าย  

..........

.......

....

...

[ถึงแม้ผมจะไม่ได้อยู่ใกล้ๆ คุณ ..แต่ยังมีสายหมอกคอยปกป้องและเคียงข้างคุณเสมอครับ.... วองโกเล่ที่รักของผม......]   

 

.............

.......

.... 

 

เปลือกตาของนัยน์ตาสีวอลนัทกระพริบ และลืมขึ้นอย่างช้าๆ มองไปยังภาพที่อยู่ข้างหน้า..

"โกคุเทระคุง?"

"รุ่นที่ 10 ครับ!! ผมนึกว่าคุณจะไม่ตื่นขึ้นมาซะแล้ว!!!" เจ้าของเสียงตะโกนตีโพยตีพายไปใหญ่

"ทำไมฉันต้องไม่ตื่น?" สึนะสงสัย

"ก็ผมคิดว่ารุ่นที่ 10 จะตามเจ้ามุคุโร่ไปแล้วนะสิ!!!"

"มุคุโร่?"

"เอ่อ..ผมขอโทษที่พูดเรื่อ.." ไม่ทันขาดคำก็โดนร่างเล็กขัดขึ้นมาก่อน

"ใครนะ?" สึนะรู้สึกคุ้นชื่อๆ นี้มาก แต่ยังไงๆ ก็คิดไม่ออกว่าคนคนนี้หน้าตาเป็นยังไง    

 

 

"มุคุโร่..."    

 

 

 --THE END--

 

-------------------------------

 

ไม่รู้ว่าทำไมพอนึกถึงเรื่องเศร้าๆ ในรีบอร์นแล้วต้องเป็นคู่ 6927 นี้ทุกที (สงสัยเป็นเพราะอ่านฟิค+โดเศร้าของคู่นี้มากไปหน่อย)

ถ้าสดใสๆ มันต้องออกมาเป็น 8059

ถ้าเป็นแบบฉุดกระชากลากถู ต้อง 1827 (ท่านฮิโคดเท่ >[]

 

ไว้วันหน้าจะแต่ง 6927 ให้มันสมหวังๆ บ้างละกัน

 

ลาละฮะ

รักษาสุขภาพนะฮะ

สวัสดีฮะ ^ ^

ดาร์กเอาฟิคมาลงต่อแล้วฮะ ตอนนี้เป็นตอนจบแล้ว

ติกันด้วยนะฮะ //โค้ง

========

“ก็เสียงของข้าไง!!!” เสียงที่สามที่ไม่ใช่ทั้งของวาตานุกิและโดเมกิดังขึ้น           

“หวา~~” วาตานุกิเข่าอ่อนเซไปชนโดเมกิที่คอยรับร่างที่เซมาชนเขาอย่างนุ่มนวล แล้วมองไปที่คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขามองอยู่ มันเป็นเงาดำสูงประมาณ 3-4 เมตร และมีแรงกดดันแผ่ออกมา และสิ่งนั้นกำลังเคลื่อนตัวมาทางนี้           

“ข้ามารับของคืน” เสียงเย็นๆ และน่าเกรงขามดังขึ้น           

“นะ..นี่ครับ” วาตานุกิเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก แล้วส่งของในห่อไปให้           

“พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว อยู่ที่นี่นานๆ มันไม่ดีกับตัวของเจ้าเท่าไรนัก และข้าก็ชักหิวแล้วด้วย หึหึหึ” เงาดำนั้นเอ่ยกับวาตานุกิ           

“และมันก็ไม่ดีกับเด็กๆ ของข้าในนี้ ที่มีจิตพิสุทธิ์ของเจ้าไหลเวียนอยู่” หันมาเอ่ยกับโดเมกิ แล้วสลายตัวไป            

โดเมกิได้ยินดังนั้นจึงจับมือของวาตานุกิแล้วออกแรงดึง           

“นายจับมือฉันทำไม!!” วาตานุกิโวยวาย           

“ก็นายทำท่าจะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานน่ะสิ” โดเมกิตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจก็ดีใจที่ได้จับมือคนที่ตนเอง ‘ชอบ’           

“ก็แล้วทำไมนายต้องจับมือซะแน่นอย่างนี้เล่า!!” วาตานุกิพยายามหาทางเถียงคนตรงหน้าเพื่อทำให้มือของตัวเองหลุดจากคีมเดินได้นี่ ฝ่ายโดเมกิเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยายามจะสะบัดมือให้หลุดออกจากมือของตนเองจึงต้องงัดไม้ตายขึ้นมาใช้           

“หรือจะให้อุ้มดี?” ว่าเสร็จก็ไม่รอช้าตั้งท่าจะอุ้มอีกฝ่ายขึ้นทันที           

“ไม่ต้องๆ” วาตานุกิตอบในทันที และพยายามก้มหน้าหลบคนที่กุมมือเขาอยู่ไม่ให้เห็นใบหน้าของเขาในเวลานี้ว่ามันแดงขนาดไหน ทั้งสองจึงเดินจูงมือกันออกมาจากสุสาน เมื่อออกมาจากสุสานได้แล้ว โดเมกิจึงสังเกตุเห็นว่าคนที่เขาจูงมืออยู่นั้นหน้าแดง           

“นายเป็นอะไรรึเปล่า?” โดเมกิถามพร้อมใช้นิ้วเชยคางมนขึ้นมา           

“ปะ..เปล่าซักหน่อย” วาตานุกิพูดเสียงเบา แล้วเอามือปัดนิ้วที่แตะคางของเขาเอาไว้ออก           

“ถ้านายว่างั้นฉันก็ไม่อยากซอกแซกถามอะไรอีก แต่ถ้านายเป็นอะไรไปฉันคงแย่..” โดเมกิหยุดเดินเมื่อมาถึงหน้าร้านของยูโกะ           

“เพราะจะไม่มีคนทำข้าวกล่องให้กินอีกรึไง?”           

“เปล่า”           

“รึเพราะว่าจะไม่ได้เห็นหน้าโง่ๆ ของฉันอีก?”           

“ก็เปล่า”           

“ก็แล้วทำไมเล่า..”วาตานุกิจึงเงยหน้ามองคนตรงหน้าและรอว่าจะตอบกลับไปว่าอะไรถ้าคนตรงหน้ายังหาเรื่องมาว่าเขาได้อีก           

“ก็เพราะว่า...” โดเมกิมองวาตานุกิด้วยสายตาที่อ่อนโยน “ฉันชอบนาย...วาตานุกิ”           

“วะ..ว่าไงนะ?” วาตานุกิเงยหน้าของตนที่ขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดมองโดเมกิ และถามซ้ำอย่างไม่เชื่อหู           

“ฉันบอกว่า ‘ฉันชอบนาย’ วาตานุกิ คิมิฮิโระ” โดเมกิเอ่ยอย่างอ่อนโยน           

“นะ..นาย..อ๊ะ!” ยังไม่ทันพูดจบเรียวปางบางก็ถูกประกบลงมาอย่างรวดเร็วและอ่อนโยนจนวาตานุกิครางฮือและเผลอไผลไปกับรสสัมผัสแสนหวานที่ร่างสูงมองให้ มือแกร่งโอบกระชับลำตัวของอีกฝ่ายเพื่อให้ทั้งสองแนบชิดกันยิ่งขึ้น ทั้งสองจูบกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จนวาตานุกิเริ่มหายใจไม่ออก โดเมกิจึงยอมถอนจูบออกไป           

“เจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนนะ” โดเมกิเอ่ยให้กับร่างตรงหน้าที่ดวงหน้าขาวๆ ขึ้นสีจัดมองเขาอยู่ แล้วหันหลังเดินไป             

“อะ..เอาแต่ใจเป็นบ้าเลย จะ..เจ้าบ้าโดเมกิ” วาตานุกิพูดพลางใช้นิ้วเรียวแตะที่ริมฝีปากบางเบาๆ ‘ถ้าไม่รับผิดชอบละก็นะ เจ้าบ้าโดเมกิ จะไม่ทำข้าวกล่องไปให้อีกเลยคอยดู!!’     

....แม้แต่ละวันที่ผ่านพ้นไปจะเหมือนหรือไม่เหมือนเดิมยังไง...แต่ความรู้สึกที่มีให้กันจะเหมือนเดิม..............ตลอดไป........ 

[END] 

  แถม              

“วาตานุกิไปเจอเรื่องดีๆ อะไรมารึเปล่า ยิ้มหน้าแดงมาเชียว” ยูโกะถามพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่ม

“วาตานุกิเจอเรื่องดีๆ~~” มารุกับโมโระช่วยกันประสานเสียง

“เปล่าซักหน่อยครับ!!!”

========

เป็นไงบ้างฮะ มันเป็นฟิคชิ้นแรกที่ดาร์กเขียน ดังนั้นภาษาคงไม่ดีเท่าไหร่

ช่วยติกันด้วยฮะ!!

รักษาตัวนะฮะ ^ ^

 

edit @ 12 May 2008 09:20:12 by [dark]

 สวัสดีฮะ

วันนี้ดาร์กปวดกล้ามเนื้อมั่กๆ T__T แขนขวานี่แทบยกไม่ขึ้นเลย

เพราะว่าเมื่อวานดาร์กบ้าเลือด!! = =;; เช้าถึงเที่ยงเรียนดำน้ำ พักดูหนัง 2 ชั่วโมง แล้วไปตีแบตฯ ต่ออีก 2 ชม. !!...

ผลก็คือ...ปวดกล้ามเนื้ออย่างที่เห็น มันเป็นเพราะว่าดาร์กไม่ค่อยได้เล่นกีฬาด้วยแหละ พอมาเล่นทีแบบนี้ ก็เลยหมดสภาพ = =''...

วันนี้ดาร์กเอาฟิค xxxHolic ที่แต่งไว้มาให้อ่านฮะ บางที่มันหวานจนไม่น่าเป็นโดเมกิกะวาตานุกิก็ขออภัยด้วยฮะ ^ ^''

=============

Title : Hold
Author: darksolitude
Pairing: Domeki x Watanuki
Rating: PG-13
Disclaimer: CLAMP
Anathor : ฟิคเรื่องแรกที่แต่ง ติด้วยนะฮะ            

วันนี้ก็เป็นอีกเช้าธรรมดาๆ ของคนทั่วไป แต่ไม่ธรรมดาสำหรับเด็กชายที่ชื่อ วาตานุกิ คิมิฮิโระ เพราะคนข้างๆ ตนเองที่ชื่อ โดเมกิ ชิซึกะ           

“นายเดินตามฉันมาทำไมน่ะ?” วาตานุกิถามคนข้างๆ ด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว           

“ไม่ได้เดินตาม” โดเมกิตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย           

“ก็แล้วทำไมนายมาเดินข้างๆ ฉันแทนที่จะเป็นฮิมาวาริจังได้เล่า” วาตานุกิตอบพร้อมเอามือข้างหนึ่งชี้ไปที่หน้าโดเมกิ           

“ก็แค่เห็นไอ้บ้าคนนึงที่มันเดินไปทางเดียวกันแค่นั้นแหละ” โดเมกิตอบและหันมามองวาตานุกิที่ทำท่าทางประหลาดๆ อีกเหมือนเคย ...“ก็แค่เดินตามคนที่ชอบ” โดเมกิพึมพำเบาๆ ซึ่งคนที่เขา ‘ชอบ’ คงไม่ได้ยินเพราะคนๆ นั้นเดินนำหน้าเขาไปไกลแล้ว

 

ที่ร้านยูโกะ            

“ก็แปลว่าผมต้องไปทำแทนคุณยูโกะอีกแล้วใช่มั๊ยครับเนี่ย?” วาตานุกิถามพร้อมเอานิ้วชี้หน้าตัวเอง “แล้วผมจะไม่ถูกเจ้าที่เขมือบเอาเรอะ? คุณยูโกะบอกผมเองไม่ใช่หรอครับว่าผมเป็นอาหารอันโอชะของพวกสิ่งลี้ลับน่ะ” วาตานุกิโวย             

“เธอก็ไปกับโดเมกิคุงสิ” ยูโกะตอบด้วยสีหน้าสบายๆ           

“คุณยูโกะก็รู้นี่ว่าผมไม่ถูกกับเจ้านั่น”           

“แต่ฉันว่าเธอกับโดเมกิคุงสนิทกันดีออกนะ” ยูโกะยิ้ม และวาตานุกิรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นแฝงอะไรไว้บางอย่าง           

“ก็ได้ครับ นี่ผมทำเพื่อให้เวลาการเป็นเบ๊ของผมมันน้อยลงหรอกนะ!!” วาตานุกิตะโกนเสียงดัง แล้วเดินออกจากร้านไป           

“…ฉันว่าเธอกับโดเมกิคุงสนิทกันมากกว่าเพื่อนอีกนะ” ยูโกะพูดพร้อมยกสาเกหอมกรุ่นขึ้นมาจิบ

 

“อ๋อ...ที่แท้นายกลัวผี เลยวิ่งมาซบอกขอร้องฉันให้ไปด้วยงั้นสิ?” โดเมกิถามด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ถึงจะปกติยังไงวาตานุกิก็ได้ยินเป็นน้ำเสียงดูถูกอยู่ดี

“ใครซบอกขอร้องนายกัน หา!!! นี่ก็เพราะว่านายมีพลังขับไล่สิ่งลี้ลับไปได้หรอกนะ” วาตานุกิพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง          

งานที่ยูโกะให้วาตานุกิทำคือการเอาของไปคืน มันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรถ้าที่ๆ จะไปคืนไม่ใช่...           

“สุสาน เรอะ?” โดเมกิทวนคำ           

“ก็เออน่ะสิ ถ้าไม่ใช่ที่นั่นฉันก็ไม่มาขอร้องนายหรอก” วาตานุกิพูดฉุนๆ 

เมื่อทั้งสองเดินไปซักพักก็ถึงสุสานที่ว่า...            

“เข้าไปกันเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาอยู่กับเจ้าโดเมกินานๆ” วาตานุกิพูดเหน็บแนมคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา เมื่อเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ความกลัวในใจของวาตานุกิก็มากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน           

“นายกลัวเรอะ?” โดเมกิถามด้วยความเป็นห่วง           

“เปล่าเว่ย!!” วาตานุกิพยายามทำเสียงให้ไม่สั่นเท่าที่จะทำได้ แต่ยังไงโดเมกิก็ยังจับได้อยู่ดี           

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะคอยปกป้องนายเอง” โดเมกิกล่าวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่           

“.....” ดวงหน้าขาวๆ ของวาตานุกิขึ้นสีเรื่อ วาตานุกิเองคิดไม่ถึงว่าโดเมกิจะกล้าพูดขนาดนี้           

“ครืนนนน.....” เสียงเหมือนมีอะไรขนาดมหึมากำลังเคลื่อนที่อยู่ดังขึ้นทำลายความเงียบ           

“นายทำเสียงอะไรน่ะ” วาตานุกิที่ตอนนี้เหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามใบหน้า เอ่ยถามโดเมกิซึ่งก็กำลังมองหาต้นตอของเสียงอยู่เช่นกัน           

“เปล่านี่ ฉันไม่ได้ทำเสียงอะไร” โดเมกิตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ           

“ละ...แล้วนั้น..มะ...มันเสียงอะ...ไร ” วาตานุกิเริ่มติดอ่าง          

............. 

[TBC]

 

=============

 

ตัดฉับ!! = ='' //โดนบาทาลูบหน้า

เดี๋ยวดาร์กมาอัพต่อนะฮะ

 

รักษาตัวด้วยฮะ

//เลื้อยเข้ามุมมืดอีกครั้ง

 

edit @ 12 May 2008 09:19:53 by [dark]