[Fiction] KHR - Pain... (dear my love Vongola)
posted on 03 Sep 2008 18:50 by darksolitude in Fictionสวัสดีฮะ
ขอโทษทุกท่านที่ 3 เอนทรี่ที่ผ่านมาอัพสั้นมากกก... และมีคำไม่สุภาพต่างๆ ปนอยู่(แม้จะน้อยนิด) วันนี้จะมาขอชดเชยด้วยฟิครีบอร์นละกันนะฮะ
...
เป็นฟิคที่ตอนแรกทามะมันบอกว่าอยากได้พล๊อตรีบอร์นไปเขียนโด ไอ้เราก็เพิ่งไปอ่านนิยายเศร้ามา พอมันบอกว่าขอพล๊อต นิมิตมาเลยฮะ.... 6927....
-------------------------------
(แค่ภาพประกอบฮะ ไม่ได้วาดเอง)
Title : [Pain] – My Love Vongola
Author: darksolitude
Pairing: Mukuro x Tsuna
Rating: PG-13
Disclaimer: Akira Amano
Anathor : เป็นฟิคที่แต่งด้วยความรักทั้งหมดที่มีต่อท่านมุฮะ (ฮา)
......นาย......
......อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว......
.......ต่อให้มันเลวร้ายแต่ไหน.......
.....ฉันก็จะไปกับนาย.....
.......มุคุโร่......
ณ ห้องๆ หนึ่งในคฤหาสน์วองโกเล่
“โกคุเทระคุง!!! ปล่อยฉันออกไปซะ!! ..ฮึก..” ร่างเล็กทุบประตูอย่างบ้าคลั่งจนฝ่ามือเล็กๆ มีเลือดซึมออกมา
“...ฮึก... ฉันจะไปช่วยหมอนั่น!!!” น้ำใสๆ ไหลออกจากดวงตาสีน้ำตาลไหม้คู่โต...
..….…………
………
……
……
“นายคิดว่ามันดีแล้วหรอ... ที่พวกเราขังรุ่นที่ 10 ไว้อย่างนี้?” โกคุเทระพูดกับร่างสูงข้างตนเอง
“มันเป็นการดีสำหรับทุกคน ...โดยเฉพาะสึนะ ......ถ้า..พวกเราปล่อยหมอนั่นไป... ทางข้างหน้าล้วนแต่จะทำให้สึนะเจ็บปวดมากกว่านี้....” ยามาโมโตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยซึ่งหาได้ยากจากบุรุษผู้มีอารมณ์ดีเป็นเลิศในวองโกเล่แฟมมิลี่
“..แล้วฉันเอง..... ก็ไม่อยากเห็นบ่าเล็กๆ นั่น... ต้องแบกรับความเจ็บปวดอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว...”
.......................
.................
............
.........
........
......
สึนะนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมสีชาดในห้องด้วยแววตาหม่นหมอง
...มุคุโร่..นายอยูีที่ไหนกัน?...
...ที่ๆ นายอยู่มันอ้างว้างแค่ไหนนะ?...
...ความดำมืดยากจะหยั่งถึงในนั้นมันน่ากลัวแค่ไหน?...
[วองโกเล่ครับ]
เสียงๆ หนึ่งดังขึ้นจากความเงียบสงัด
“เอ๋? เสียงนั่นมัน..”
[จำผมไม่ได้หรอครับวองโเล่?]
สิ้นเสียง ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกก็ปรากฏตัวขึ้นแล้วคว้าเด็กหนุ่มตรงหน้าเข้าไปกอดอย่างโหยหา
[ผมคิดถึงคุณมากเลยนะครับวองโกเล่...]
...รอยยิ้มที่แสนคุ้นเคย...
...แต่ว่า...
“ภาพลวงตาสินะนายน่ะ...” ไม่ทันสิ้นประโยค ร่างเล็กก็โดนร่างสูงตรงหน้าดึงเข้าไปจูบอย่างนุ่มนวล... ร่างสูงควานหาความหวานจากร่างตรงหน้าอย่างไม่รู้จักพอ ฝ่ายสึนะเมื่อโดนทำอย่างนั้นจึงเคลิ้มตามอย่างง่ายดาย แต่เมื่อร่างสูงเห็นคนตรงหน้าเริ่มขาดอากาศ จึงถอนจูบออกมาด้วยความเสียดาย
“...มุคุโร่ ...นายไม่ต้องกลัวว่าฉันจะขาดหายใจตายหรอก... แค่ฉันได้ตายในอ้อมกอดนาย... ฉันก็มีความสุขที่สุดแล้ว...” เจ้าของดวงตาและผมสีเปลือกไม้เอ่ย พร้อมมองตาร่างสูงด้วยแววตาแน่วแน่
“ฉันรักนายมุคุโร่...”
[ผมก็รักคุณครับวองโกเล่]
เสียงร่างสูงเจือความเศร้าสร้อยเอ่ย และดึงร่างเล็กเข้ามาจูบอีกรอบ ครั้งนี้ยาวนานและอ่อนหวานจนร่างเล็กใจหาย
“ฉันรักนาย”
“ฉันรักนาย”
“ฉันรักนาย”
“ฉันรักนาย”
“ฉันรักนาย”
“ฉันรักนาย”
สึนะเอ่ยคำรักต่อมุคุโร่ซ้ำไปซ้ำมา
“ฉันจะเป็นคนไปช่วยนายออกมา.....” สิ้นประโยค ร่างบางก็ผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของเจ้าของดวงตาสองสี
.......
....
....
[ขอโทษนะครับวองโกเล่... คุณเป็นถึงรุ่นที่ 10 ของวองโกเล่แฟมมิลี่... ผมไม่อยากให้คุณทิ้งแฟมมิลี่ที่แสนอบอุ่นมาอยู่ในโลกที่แสนโสมมกับผม... ]
มือหนาของมุคุโร่ไล้ใบหน้าอ่อนเยาว์ของรุ่นที่ 10 ของวองโกเล่แฟมมิลี่อย่างถะนุดถนอม
[..และเพราะว่าผมรักคุณ ...จึงไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดมากไปกว่านี้..]
มุคุโร่เอ่ยกับร่างในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา แต่อัดแน่นไปด้วยความรักทั้งหมดที่มี...
[เพราะฉะนั้น... ช่วยหลับแล้วลืมเรื่องของผมไปด้วยเถอะครับวองโกเล่.......]
แล้วร่างของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกของวองโกเล่รุ่นที่ 10 ก็เลือนหายไป......... เหลือไว้เพียงสายหมอกบางๆ พร้อมคำพูดสุดท้าย
..........
.......
....
...
[ถึงแม้ผมจะไม่ได้อยู่ใกล้ๆ คุณ ..แต่ยังมีสายหมอกคอยปกป้องและเคียงข้างคุณเสมอครับ.... วองโกเล่ที่รักของผม......]
.............
.......
....
เปลือกตาของนัยน์ตาสีวอลนัทกระพริบ และลืมขึ้นอย่างช้าๆ มองไปยังภาพที่อยู่ข้างหน้า..
"โกคุเทระคุง?"
"รุ่นที่ 10 ครับ!! ผมนึกว่าคุณจะไม่ตื่นขึ้นมาซะแล้ว!!!" เจ้าของเสียงตะโกนตีโพยตีพายไปใหญ่
"ทำไมฉันต้องไม่ตื่น?" สึนะสงสัย
"ก็ผมคิดว่ารุ่นที่ 10 จะตามเจ้ามุคุโร่ไปแล้วนะสิ!!!"
"มุคุโร่?"
"เอ่อ..ผมขอโทษที่พูดเรื่อ.." ไม่ทันขาดคำก็โดนร่างเล็กขัดขึ้นมาก่อน
"ใครนะ?" สึนะรู้สึกคุ้นชื่อๆ นี้มาก แต่ยังไงๆ ก็คิดไม่ออกว่าคนคนนี้หน้าตาเป็นยังไง
"มุคุโร่..."
--THE END--
-------------------------------
ไม่รู้ว่าทำไมพอนึกถึงเรื่องเศร้าๆ ในรีบอร์นแล้วต้องเป็นคู่ 6927 นี้ทุกที (สงสัยเป็นเพราะอ่านฟิค+โดเศร้าของคู่นี้มากไปหน่อย)
ถ้าสดใสๆ มันต้องออกมาเป็น 8059
ถ้าเป็นแบบฉุดกระชากลากถู ต้อง 1827 (ท่านฮิโคดเท่ >[]
ไว้วันหน้าจะแต่ง 6927 ให้มันสมหวังๆ บ้างละกัน
ลาละฮะ
รักษาสุขภาพนะฮะ
edit @ 15 Sep 2008 15:32:41 by [dark]
edit @ 15 Sep 2008 15:33:38 by [dark]
แต่โฮกมากเลยฮะครั้งหน้าขอ1827ได้ไหมนั่น+w+ //โดนดาร์กซังตรบกระเด็น
#1 By Rain*~ [ทำตัวเสมือนชิว] on 2008-09-03 20:34