[Fiction]-xxxHolic:: Hold 2

posted on 25 Apr 2008 19:52 by darksolitude in Fiction

สวัสดีฮะ ^ ^

ดาร์กเอาฟิคมาลงต่อแล้วฮะ ตอนนี้เป็นตอนจบแล้ว

ติกันด้วยนะฮะ //โค้ง

========

“ก็เสียงของข้าไง!!!” เสียงที่สามที่ไม่ใช่ทั้งของวาตานุกิและโดเมกิดังขึ้น

“หวา~~” วาตานุกิเข่าอ่อนเซไปชนโดเมกิที่คอยรับร่างที่เซมาชนเขาอย่างนุ่มนวล แล้วมองไปที่คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขามองอยู่ มันเป็นเงาดำสูงประมาณ 3-4 เมตร และมีแรงกดดันแผ่ออกมา และสิ่งนั้นกำลังเคลื่อนตัวมาทางนี้

“ข้ามารับของคืน” เสียงเย็นๆ และน่าเกรงขามดังขึ้น

“นะ..นี่ครับ” วาตานุกิเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก แล้วส่งของในห่อไปให้

“พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว อยู่ที่นี่นานๆ มันไม่ดีกับตัวของเจ้าเท่าไรนัก และข้าก็ชักหิวแล้วด้วย หึหึหึ” เงาดำนั้นเอ่ยกับวาตานุกิ

“และมันก็ไม่ดีกับเด็กๆ ของข้าในนี้ ที่มีจิตพิสุทธิ์ของเจ้าไหลเวียนอยู่” หันมาเอ่ยกับโดเมกิ แล้วสลายตัวไป

โดเมกิได้ยินดังนั้นจึงจับมือของวาตานุกิแล้วออกแรงดึง

“นายจับมือฉันทำไม!!” วาตานุกิโวยวาย

“ก็นายทำท่าจะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานน่ะสิ” โดเมกิตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจก็ดีใจที่ได้จับมือคนที่ตนเอง ‘ชอบ’

“ก็แล้วทำไมนายต้องจับมือซะแน่นอย่างนี้เล่า!!” วาตานุกิพยายามหาทางเถียงคนตรงหน้าเพื่อทำให้มือของตัวเองหลุดจากคีมเดินได้นี่ ฝ่ายโดเมกิเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยายามจะสะบัดมือให้หลุดออกจากมือของตนเองจึงต้องงัดไม้ตายขึ้นมาใช้

“หรือจะให้อุ้มดี?” ว่าเสร็จก็ไม่รอช้าตั้งท่าจะอุ้มอีกฝ่ายขึ้นทันที

“ไม่ต้องๆ” วาตานุกิตอบในทันที และพยายามก้มหน้าหลบคนที่กุมมือเขาอยู่ไม่ให้เห็นใบหน้าของเขาในเวลานี้ว่ามันแดงขนาดไหน ทั้งสองจึงเดินจูงมือกันออกมาจากสุสาน เมื่อออกมาจากสุสานได้แล้ว โดเมกิจึงสังเกตุเห็นว่าคนที่เขาจูงมืออยู่นั้นหน้าแดง

“นายเป็นอะไรรึเปล่า?” โดเมกิถามพร้อมใช้นิ้วเชยคางมนขึ้นมา

“ปะ..เปล่าซักหน่อย” วาตานุกิพูดเสียงเบา แล้วเอามือปัดนิ้วที่แตะคางของเขาเอาไว้ออก

“ถ้านายว่างั้นฉันก็ไม่อยากซอกแซกถามอะไรอีก แต่ถ้านายเป็นอะไรไปฉันคงแย่..” โดเมกิหยุดเดินเมื่อมาถึงหน้าร้านของยูโกะ

“เพราะจะไม่มีคนทำข้าวกล่องให้กินอีกรึไง?”

“เปล่า”

“รึเพราะว่าจะไม่ได้เห็นหน้าโง่ๆ ของฉันอีก?”

“ก็เปล่า”

“ก็แล้วทำไมเล่า..”วาตานุกิจึงเงยหน้ามองคนตรงหน้าและรอว่าจะตอบกลับไปว่าอะไรถ้าคนตรงหน้ายังหาเรื่องมาว่าเขาได้อีก

“ก็เพราะว่า...” โดเมกิมองวาตานุกิด้วยสายตาที่อ่อนโยน “ฉันชอบนาย...วาตานุกิ”

“วะ..ว่าไงนะ?” วาตานุกิเงยหน้าของตนที่ขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดมองโดเมกิ และถามซ้ำอย่างไม่เชื่อหู

“ฉันบอกว่า ‘ฉันชอบนาย’ วาตานุกิ คิมิฮิโระ” โดเมกิเอ่ยอย่างอ่อนโยน

“นะ..นาย..อ๊ะ!” ยังไม่ทันพูดจบเรียวปางบางก็ถูกประกบลงมาอย่างรวดเร็วและอ่อนโยนจนวาตานุกิครางฮือและเผลอไผลไปกับรสสัมผัสแสนหวานที่ร่างสูงมองให้ มือแกร่งโอบกระชับลำตัวของอีกฝ่ายเพื่อให้ทั้งสองแนบชิดกันยิ่งขึ้น ทั้งสองจูบกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จนวาตานุกิเริ่มหายใจไม่ออก โดเมกิจึงยอมถอนจูบออกไป

“เจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนนะ” โดเมกิเอ่ยให้กับร่างตรงหน้าที่ดวงหน้าขาวๆ ขึ้นสีจัดมองเขาอยู่ แล้วหันหลังเดินไป

“อะ..เอาแต่ใจเป็นบ้าเลย จะ..เจ้าบ้าโดเมกิ” วาตานุกิพูดพลางใช้นิ้วเรียวแตะที่ริมฝีปากบางเบาๆ ‘ถ้าไม่รับผิดชอบละก็นะ เจ้าบ้าโดเมกิ จะไม่ทำข้าวกล่องไปให้อีกเลยคอยดู!!’

....แม้แต่ละวันที่ผ่านพ้นไปจะเหมือนหรือไม่เหมือนเดิมยังไง...แต่ความรู้สึกที่มีให้กันจะเหมือนเดิม..............ตลอดไป........

[END]

แถม

“วาตานุกิไปเจอเรื่องดีๆ อะไรมารึเปล่า ยิ้มหน้าแดงมาเชียว” ยูโกะถามพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่ม

“วาตานุกิเจอเรื่องดีๆ~~” มารุกับโมโระช่วยกันประสานเสียง

“เปล่าซักหน่อยครับ!!!”

========

เป็นไงบ้างฮะ มันเป็นฟิคชิ้นแรกที่ดาร์กเขียน ดังนั้นภาษาคงไม่ดีเท่าไหร่

ช่วยติกันด้วยฮะ!!

รักษาตัวนะฮะ ^ ^

edit @ 12 May 2008 09:20:12 by [dark]