[Fiction]-xxxHolic:: Hold

posted on 25 Apr 2008 19:37 by darksolitude in Fiction

สวัสดีฮะ

วันนี้ดาร์กปวดกล้ามเนื้อมั่กๆ T__T แขนขวานี่แทบยกไม่ขึ้นเลย

เพราะว่าเมื่อวานดาร์กบ้าเลือด!! = =;; เช้าถึงเที่ยงเรียนดำน้ำ พักดูหนัง 2 ชั่วโมง แล้วไปตีแบตฯ ต่ออีก 2 ชม. !!...

ผลก็คือ...ปวดกล้ามเนื้ออย่างที่เห็น มันเป็นเพราะว่าดาร์กไม่ค่อยได้เล่นกีฬาด้วยแหละ พอมาเล่นทีแบบนี้ ก็เลยหมดสภาพ = =''...

วันนี้ดาร์กเอาฟิค xxxHolic ที่แต่งไว้มาให้อ่านฮะ บางที่มันหวานจนไม่น่าเป็นโดเมกิกะวาตานุกิก็ขออภัยด้วยฮะ ^ ^''

=============

Title : Hold
Author: darksolitude
Pairing: Domeki x Watanuki
Rating: PG-13
Disclaimer: CLAMP
Anathor : ฟิคเรื่องแรกที่แต่ง ติด้วยนะฮะ

วันนี้ก็เป็นอีกเช้าธรรมดาๆ ของคนทั่วไป แต่ไม่ธรรมดาสำหรับเด็กชายที่ชื่อ วาตานุกิ คิมิฮิโระ เพราะคนข้างๆ ตนเองที่ชื่อ โดเมกิ ชิซึกะ

“นายเดินตามฉันมาทำไมน่ะ?” วาตานุกิถามคนข้างๆ ด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว

“ไม่ได้เดินตาม” โดเมกิตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ก็แล้วทำไมนายมาเดินข้างๆ ฉันแทนที่จะเป็นฮิมาวาริจังได้เล่า” วาตานุกิตอบพร้อมเอามือข้างหนึ่งชี้ไปที่หน้าโดเมกิ

“ก็แค่เห็นไอ้บ้าคนนึงที่มันเดินไปทางเดียวกันแค่นั้นแหละ” โดเมกิตอบและหันมามองวาตานุกิที่ทำท่าทางประหลาดๆ อีกเหมือนเคย ...“ก็แค่เดินตามคนที่ชอบ” โดเมกิพึมพำเบาๆ ซึ่งคนที่เขา ‘ชอบ’ คงไม่ได้ยินเพราะคนๆ นั้นเดินนำหน้าเขาไปไกลแล้ว

ที่ร้านยูโกะ

“ก็แปลว่าผมต้องไปทำแทนคุณยูโกะอีกแล้วใช่มั๊ยครับเนี่ย?” วาตานุกิถามพร้อมเอานิ้วชี้หน้าตัวเอง “แล้วผมจะไม่ถูกเจ้าที่เขมือบเอาเรอะ? คุณยูโกะบอกผมเองไม่ใช่หรอครับว่าผมเป็นอาหารอันโอชะของพวกสิ่งลี้ลับน่ะ” วาตานุกิโวย

“เธอก็ไปกับโดเมกิคุงสิ” ยูโกะตอบด้วยสีหน้าสบายๆ

“คุณยูโกะก็รู้นี่ว่าผมไม่ถูกกับเจ้านั่น”

“แต่ฉันว่าเธอกับโดเมกิคุงสนิทกันดีออกนะ” ยูโกะยิ้ม และวาตานุกิรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นแฝงอะไรไว้บางอย่าง

“ก็ได้ครับ นี่ผมทำเพื่อให้เวลาการเป็นเบ๊ของผมมันน้อยลงหรอกนะ!!” วาตานุกิตะโกนเสียงดัง แล้วเดินออกจากร้านไป

“…ฉันว่าเธอกับโดเมกิคุงสนิทกันมากกว่าเพื่อนอีกนะ” ยูโกะพูดพร้อมยกสาเกหอมกรุ่นขึ้นมาจิบ

“อ๋อ...ที่แท้นายกลัวผี เลยวิ่งมาซบอกขอร้องฉันให้ไปด้วยงั้นสิ?” โดเมกิถามด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ถึงจะปกติยังไงวาตานุกิก็ได้ยินเป็นน้ำเสียงดูถูกอยู่ดี

“ใครซบอกขอร้องนายกัน หา!!! นี่ก็เพราะว่านายมีพลังขับไล่สิ่งลี้ลับไปได้หรอกนะ” วาตานุกิพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

งานที่ยูโกะให้วาตานุกิทำคือการเอาของไปคืน มันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรถ้าที่ๆ จะไปคืนไม่ใช่...

“สุสาน เรอะ?” โดเมกิทวนคำ

“ก็เออน่ะสิ ถ้าไม่ใช่ที่นั่นฉันก็ไม่มาขอร้องนายหรอก” วาตานุกิพูดฉุนๆ

เมื่อทั้งสองเดินไปซักพักก็ถึงสุสานที่ว่า...

“เข้าไปกันเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาอยู่กับเจ้าโดเมกินานๆ” วาตานุกิพูดเหน็บแนมคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา เมื่อเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ความกลัวในใจของวาตานุกิก็มากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน

“นายกลัวเรอะ?” โดเมกิถามด้วยความเป็นห่วง

“เปล่าเว่ย!!” วาตานุกิพยายามทำเสียงให้ไม่สั่นเท่าที่จะทำได้ แต่ยังไงโดเมกิก็ยังจับได้อยู่ดี

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะคอยปกป้องนายเอง” โดเมกิกล่าวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่

“.....” ดวงหน้าขาวๆ ของวาตานุกิขึ้นสีเรื่อ วาตานุกิเองคิดไม่ถึงว่าโดเมกิจะกล้าพูดขนาดนี้

“ครืนนนน.....” เสียงเหมือนมีอะไรขนาดมหึมากำลังเคลื่อนที่อยู่ดังขึ้นทำลายความเงียบ

“นายทำเสียงอะไรน่ะ” วาตานุกิที่ตอนนี้เหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามใบหน้า เอ่ยถามโดเมกิซึ่งก็กำลังมองหาต้นตอของเสียงอยู่เช่นกัน

“เปล่านี่ ฉันไม่ได้ทำเสียงอะไร” โดเมกิตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ละ...แล้วนั้น..มะ...มันเสียงอะ...ไร ” วาตานุกิเริ่มติดอ่าง

.............

[TBC]

=============

ตัดฉับ!! = ='' //โดนบาทาลูบหน้า